Arek, Toruń
Nie zespół, nie firma, nie startup. Jeden człowiek z laptopem, który kocha Linuxa i od kilku lat sprawdza, ile z rozmów z modelami AI da się zamienić w coś, co naprawdę działa.
Od „AI to gówno” do wspólnego kombinowania
Zaczynało się od sceptycyzmu. Tak szczerego, że zostało po nim osobne archiwum — stara strona zatytułowana bez ogródek. Nie usunąłem jej, bo to część historii: pokazuje, jak zmienia się zdanie, gdy zamiast się kłócić, zaczyna się budować i sprawdzać.
Potem przyszły trzy lata prób dogadania się z różnymi modelami. Jednego dnia pomocnik, drugiego teatr. Z tego „teatru” zostały jednak konkretne rzeczy: silnik pokera z pełnymi side potami, diagnostyka sprzętu czytająca /sys i /proc, bot o siedmiu osobowościach, baza narzędzi z tysięcy list awesome. Każda z testami i uczciwym README.
Dziś traktuję AI jak narzędzie — jak klawiaturę czy kompilator. Wybiera, poprawia, kombinuje, ale decyzje i odpowiedzialność są moje. Tak to opisuję w repozytoriach.
Co z tego wychodzi
Projekty techniczne
Kod z testami: Python, Bash, JavaScript. Ile testów, co działa, co naprawione — bez lania wody.
Gierki i arena AI
Małe gry do klikania i starcia dwóch algorytmów, które próbują się nie skompromitować.
Galeria obrazów
Obrazki generowane albo przerabiane — wybrane, nie wszystko jak leci.
Pracownia Mamy
Rodzinny projekt: katalog wzorów szydełkowych, wygodny na telefonie.
Jak pracuję
- Testy zamiast obietnic. Jeśli coś ma działać, ma na to dowód — inaczej piszę wprost, że to eksperyment.
- Decyzje są moje. Model może zaproponować, ale to ja wybieram, sprawdzam i odpowiadam za efekt.
- Uczciwe README. Blok „stan” mówi, co jest prawdą, a co zależy od danych — liczby nie są na pokaz.
- Nic nie polecam. Pokazuję narzędzia i tłumaczę, skąd wzięły się ich oceny. Wybór należy do Ciebie.
- Bezpiecznie i lokalnie. Gdzie trzeba — tylko odczyt, własne maszyny i sieci testowe, bez cudzych danych.